Plug and play

Plug and Play (w tłumaczeniu "podłącz i graj") jest komputerową technologią umożliwiającą prostsze rozpoznawanie i konfigurację sprzętu. Umożliwia systemom operacyjnym prawidłowo ustalić, jaki sprzęt znajduje się w komputerze, na podstawie czego może automatycznie (z większym czy mniejszym powodzeniem) do tego sprzętu zainstalować lub uruchomić odpowiednie sterowniki i automatycznie ustawić numer przerwania, adres I/O, zakresy pamięci współdzielonej, ewentualnie inne fakty (np. szczegóły o typie urządzenia).

Urządzenia mechaniczne do obliczeń, jak np. urządzenie sortujące kartoniki z dziurkami od IBM, były programowane za pomocą płyty zasuwanej podłączanej tak, aby kierować sygnały między złączami konfiguracyjnymi.

Na początku rozwoju technologii komputerowej (np. w komputerach kompatybilnych z IBM PC z magistralą ISA) sprzęt sprzęt musiał najpierw zostać ręcznie skonfigurowany, aby jego ustawienia nie kolidowały z innymi już podłączonymi urządzeniami (zazwyczaj za pomocą elektrycznego mostka, ang. jumper), potem urządzenie wstawiano do magistrali wewnątrz komputera, a następnie było jeszcze konieczne zapisanie tych ustawień do konfiguracji oprogramowania (zazwyczaj sterownik urządzenia). Jeśli ustawienia sprzętu i oprogramowania były różne, oprogramowanie nie mogło komunikować się z urządzeniem, a więc i nie działało.

Później najpierw metodą prób i błędów przeprowadzano wykrywanie urządzeń, które nie było zbyt wiarygodne i zostało zastąpione technologią Plug and Play. Ta technologia eliminowała ręczne ustawianie, rozwiązywanie konfliktów i przekazywanie informacji do oprogramowania sterującego. Kluczowe poprawki przyniosła później magistrala PCI, PCMCIA, USB i inne technologie, które przewidywały automatyczną konfigurację już w swoim pierwotnym projekcie.