Bluetooth
Bluetooth to w informatyce własnościowy otwarty standard komunikacji bezprzewodowej łączącej dwa lub więcej urządzeń elektronicznych, jak na przykład telefon komórkowy, PDA, komputer osobisty lub słuchawki bezprzewodowe. Stworzony został w roku 1994 firmą Ericsson jako bezprzewodowa alternatywa dla przewodowego interfejsu RS-232
Poszczególne urządzenia są identyfikowane za pomocą swojego adresu BD_ADDR (BlueTooth Device Address) podobnie, jak jest MAC ADRESA w sieci Ethernett.
Nazwa Bluetooth pochodzi od angielskiej formy imienia duńskiego króla Haralda Włodarczy (bluetooth oznacza w języku angielskim "Włodarczy"), panującego w X wieku. Ten wykorzystał swoje umiejętności dyplomatyczne, aby spowodować, że wojewodzkie plemiona przystąpiły do dyskusji i zakończyły wzajemne spory. Przyporządkowanie to zostało wykorzystane w nazwie technologii Bluetooth, która, podobnie jak kiedyś król Harald, służy ułatwieniu wzajemnej komunikacji.
Specyfikacje
Technologia Bluetooth jest zdefiniowana standardem IEEE 802.15.1. Należy do kategorii osobistych sieci komputerowych, tzw. Personal Area Network (PAN). Występuje w kilku wersjach, ostatnią (marzec 2014) jest obecnie wersja 4.0 lub 4.1, którą wyposażona jest większość urządzeń, jak na przykład telefony komórkowe, laptopy, tablety, a także telewizory.
4. grudnia 2013 oficjalnie została uruchomiona wersja 4.1 z dostępna aktualizacją oprogramowania dla wersji sprzętowej 4.0.
Bluethoot i WIFI
Implementacyjnie Wi-Fi i Bluetooth są podobne do tzw. ad-hoc sposobu komunikacji. Wi-Fi pracuje na warstwie łączeniowej modelu sieciowego ISO/OSI, nie dba o typ przesyłanego protokołu. Natomiast Bluetooth samodzielnie rozwiązuje wyższe, aż warstwy aplikacyjne modelu sieciowego. Stąd wynika, że dla każdego typu urządzenia podłączonego musi mieć Bluetooth zdefiniowany specjalny protokół, za pomocą którego będzie się z nim komunikował. Taki sposób komplikuje rozwój oprogramowania wspierającego Bluetooth (czyli sterownik urządzenia), jak również kompatybilność poszczególnych implementacji, które mogą zawierać błędy, które spowodują brak funkcjonalności komunikacji. Z drugiej strony jednak upraszcza rozwój oprogramowania, które dane urządzenie wykorzystuje i konfigurację poszczególnych urządzeń, które mają być połączone.
Konfiguracja połączenia
Wszystkie urządzenia Bluetooth w trybie widoczności na żądanie udostępniają te informacje:
- Nazwa urządzenia
- Klasa urządzenia
- Lista usług
- Informacje techniczne (np.: funkcje urządzenia, producent, wykorzystana specyfikacja Bluetooth)
Każde urządzenie może wyszukiwać inne urządzenia i każde urządzenie można skonfigurować tak, aby reagowało na różne pytania. Jeśli jednak urządzenie próbuje połączyć się z znanym urządzeniem, zawsze reaguje na bezpośrednie żądania połączenia. Jeśli urządzenie jest nieznane, żąda wysłania powyższych informacji. Usługi wykorzystywane przez urządzenie mogą żądać sparowania lub potwierdzenia od właściciela urządzenia. Połączenie może zacząć każde urządzenie i być nawiązane, dopóki urządzenie znajduje się w zasięgu Bluetooth. Każde urządzenie ma unikalny adres 48-bitowy. Te adresy nie są zazwyczaj wyświetlane. Zamiast tego są używane nazwy, które użytkownik może ustawić. Ta nazwa zostanie wyświetlona, jeśli użytkownik wyszukuje urządzenie w liście sparowanych urządzeń. Większość telefonów ma w ustawieniach domyślnych nazwę ustawioną na producenta i model telefonu. Specjalne programy mogą uzyskać dodatkowe informacje o odległych urządzeniach i w przypadku, gdy w zasięgu znajduje się więcej telefonów, np. o nazwie T610, może to być mylące (patrz Bluejacking).
Sparowanie
Wiele z oferowanych usług Bluetooth ujawnia dane prywatne lub kontroluje podłączone urządzenie Bluetooth. Z powodów bezpieczeństwa konieczne jest, aby urządzenie było w stanie rozpoznać konkretne urządzenie i umożliwić kontrolę nad urządzeniem, które może się połączyć z danym Bluetooth. Z drugiej strony jest odpowiednie, aby urządzenie Bluetooth było w stanie nawiązać połączenie bez interwencji użytkownika (np. od razu, gdy urządzenie znajduje się w zasięgu Bluetooth). Aby rozwiązać ten problem, Bluetooth wykorzystuje proces nazywany "Sparowaniem". Proces sparowania jest uruchamiany albo na osobne żądanie od użytkownika tworzącego połączenie (np.: użytkownik jawne żąda dodania urządzenia Bluetooth), albo jest automatycznie uruchamiany przy pierwszym połączeniu z usługą, gdzie z powodów bezpieczeństwa jest wymagana pierwsza identyfikacja urządzenia. Te dwa połączenia są oznaczane jako jednostronne i ogólne połączenie. Sparowanie często obejmuje pewną współpracę z użytkownikiem, podstawą współpracy jest potwierdzenie tożsamości urządzenia. Po udanym sparowaniu tworzone jest połączenie między dwoma urządzeniami. Te dwa urządzenia można w przyszłości połączyć bez konieczności nowego procesu sparowania, bez potwierdzania tożsamości tych urządzeń. W przypadku potrzeby użytkownik może automatycznie usunąć proces sparowania.
